۱۳۸٢/٧/۳٠
چشم در برابر چشم(۴)

قسمت آخر: هديه نگاه

 

مرد دوباره پرسيد: گفتم به کجا؟

 

زن هم چنان  با بغض گفت: من قول مي دهم که پيشتان بمانم. و مي مانم تا هر وقت که دل شما بخواهد.

مرد گفت: پس دل خودت چي؟

زن گفت: به دل من کار نداشته باشيد.

مرد، پشت به زن نشست و گفت: تا نفهمم که پشت اين ماجرا چه خبر است، نگاهتان نمي کنم. زن بغضش ترکيد و صداي گريه اش فضاي اتاق را پر کرد.

مرد همچنان پشت به زن در سکوتي حيرت آور نشسته بود.

زن در ميان گريه گفت: اگر بگويم قول مي دهيد که نگاهتان را از من نگيريد.

بغض بر گلوي مرد چنگ انداخت.

زير لب گفت: قول مي دهم.

زن گفت: و به مرشد چيزي نگوييد؟

مرد با ترديد و حيرت گفت: قول مي دهم.

زن گفت: من زن مرشد بودم تا آن وقت که شما مرا در پيچ کوچه ديديد.

مرد بي اختيار صيهه اي از عمق گلو کشيد: نه، اين غير ممکن است.

زن ادامه داد: اما من فقط زنش نبودم. ما عاشق و معشوقش بوديم، مريدش بودم و... هستم. بيشتر از سابق.

مرد فرياد زد: بقيه اش را نمي خواهم بشنوم.

زن اما ادامه داد: مرشد وقتي ديد شما گرفتار شده ايد، همان روز بعد از رفتن شما طلاقم داد، تا حق رفاقتش را ادا کند.

بغض مرد ترکيد و صداي گریه سنگين و مردانه اش بر صداي گريه زن،  سایه انداخت. فضاي اتاق از ضجه و مويه انباشته شد.

زن در ميان هق هق گريه گفت: چه عذابي کشيديم هردوي ما در اين چند روز.

ومرد ميان هق هق گريه گفت: فکر مي کردم عذاب را فقط من مي کشم در حسرت و فراق آن چشم ها.

زن گفت: من گريه نمي کردم که جگر مرشد را آتش نزنم و مرشد به من نگاه نمي کرد تا پايش نلغزد درجاده اين تصميم.

مرد هم چنان که پشت به زن داشت، آرام دست  در جيب برد و چاقوي قلم تراشش را بيرون آورد.

زن دست مرد و بيرون آوردن چاقو را ديد و هولي غريب در دلش افتاد.

مرد شانه هايش از گريه مي لرزيد، چاقورا باز کرد و تيغه برٌان و درخشان آن را به سمت صورت خودش برد.

زن احساس کرد که با اين وضع، ابداً روي ديدن مرشد را ندارد. ياد قول خودش به مرشد افتاد و یاد قول مرد به او.

هم چنان با چشم های بسته گفت: شما به من قول داديد...

مرد گفت: فول دادم که نگاهم رااز شما نگيرم. نمي گيرم. اين نگاه من است تقديم به شما و مرشد.

زن در چشم به هم زدني از پيچ کوچه گذشت و فقط تصوير دو چشم بود که هم چنان در نگاه مرد باقي ماند.

مرد، راه آمده را بازگشت و ترجيح داد که مرشد چشم انتظار بماند تا وقوع حادثه ای شرم آگين راازچشم هاي اوبخواند.

 

 


 

خوب اميدوارم خوشتان آمده باشه، داستان از کتاب " غيرقابل چاپ" نوشته "سيد مهدي شجاعي" بود...ديگه ...انتشاراتشم بگم:" کتاب نيستان".

الهه



۱۳۸٢/٧/٢۸
چشم در برابر چشم(۳)

قسمت سوم: اولين گفتگو...

 

 

 

 

مرشد خطبه عقد را خواند، دست زن را ازآستين پوشيده اش گرفت، در دست هاي مرد گذاشت و گفت:

زندگيتان به کام، خوشبخت باشيد. برقرار بمانيد.

و از زن پرسيد خيالم راحت باشد؟

زن زير لب گفت: بله،  اميدوارم.

و از مرد پرسيد: اجازه مرخصي هست؟

مرد حرفي براي گفتن پيدا نکرد. از جايش بلند شد، مرشد را سخت در آغوش فشرد و شانه هاي او را بوسيد.

وقتي مرشد بيرون رفت و زن و مرد تنها ماندند، مرد تازه مجال پيدا کرد که چشم ها و چهره زن را خوب سياحت کند.

چشم ها همان چشم ها بود در زير چتري از مژگان سياه، بلند، مرتب و پيوسته، با يک تفاوت عظيم با آن چه که مرد، پيش از اين ديده بود. تفاوتي که به هيچ روي پوشاندني و انکار کردني نبود. و آن غمي سنگين بود که بر چشم ها سايه انداخته بود.

زن، اگر چه نشسته بود، رعنايي اش به چشم مي آمد. صورتي نه گرد و نه چندان کشيده داشت با پوشتي که لطافتش از فاصله اي که مرد نشسته بود بي نياز به هيچ تماسي محسوس بود. همه اجزاي صورت زن انگار که با دقت و وسواسي کم نظير طراحي شده بود، چشم و ابرو، دماغ ، لب ها، و چانه و حتي طرز قرار گرفتن چند رشته مويي که از زير شال آبي رنگ زن بيرون خزيده بود و بر گونه نشسته بود.

اجزاء صورت اگرچه همگي زيبا بودند اما هيچ کدام بازار چشم ها را کساد نمي کردند. و بلکه به عکس انگار آمده بودند تا محوطه اطراف چشم ها را زينت بخشند. انگار مأموريت داشتند که بر تجلي چشم ها بيفزايند.

اما اين سايه سنگين غم؛ غمي که در چشم ها و نگاه زن بود، همه زيبايي ها را تحت الشعاع فرار مي داد.

زن اگر چه هنوز نگاه از زمين و دست هاي به هم پيوسته خود برنداشته بود- و چه ظريف و خوش ترکيب بود اين دست ها- اما غم و اندوهي که در درياي چشم ها موج مي زد، فضاي اتاق را متأثر مي کرد.

مرد گفت: انگار راضي نبوديد به اين وصلت.

زن زير لب پاسخ داد: راضي شدم.

مرد گفت: ولي دلتان هنوز راضي نيست.

زن گفت: دل من چه کاره است؟ چيزي که شما را مجذوب کرد چشم هاي من بود که اکنون در اختيار شما است.

مرد گفت: جوري حرف مي زنيد که انگار به اسيري آمده ايد.

زن گفت: من به اختيار خودم آمدم.

مرد گفت مرشد گفته بود که موافقتتان را جلب مي کند. من دوست ندارم...

زن حرفش را بريد: يقين کنيد که بي موافقت من اين کار شکل نمي گرفت.

مرد گفت: ولي احساسم به من مي گويد که يک جاي کار گير دارد.

نمي از اشک در چشم هاي زن نشست و با بغضي نهفته و خفيف گفت:

-                                                                                                                                                         نمي توانيد ادعا کنيد که من اظهار نارضايتي کرده ام.

-                                                                                                                                                         مرد با تعجب پرسيد:

-                                                                                                                                                         - ادعا؟! در مقابل چه کسی؟!

زن احساس کرد که حرف بي جايي زده است. سعی کرد که جبران کند، با لبخندي ساختگي گفت: چيزي را چند ماه پيش آرزو کرديد و الآن به آن رسيده ايد. به دنبال کشف چيز ديگري نباشيد.

مرد کلافه از جا بلند شد: اين طور نيست. من که  مجسمه نمي خواستم.

زن با تضرع گفت: من مجسمه نيستم. قول مي دهم نباشم. مرا برگردانيد.

مرد پرسید: به کجا؟

زن سکوت کرد.

 



۱۳۸٢/٧/٢٦
چشم در بربر چشم۲

قسمت دوم: در محضر استاد

-                                                                                                                                                         باور مي کني يک جفت چشم مرا اين چنين درمانده کرده باشد.

-                                                                                                                                                         - باور مي کنم. هم شهد و هم زهر چشم را چشيده ام من. مي فهمم که يک نگاه با خان و مان آدم چه ميکند.

-                                                                                                                                                         - پس من ديگر چه بگويم وقتي که تو خود شناساي اين دردي؟!

-                                                                                                                                                         - کجا؟ کي؟ و چگونه واقعه رخ داد؟

-                                                                                                                                                         - هم الآن. همين لحظاتي پيش، از کوچه اصلي که گذشتم يک جفت چشم زنانه مرا زمين زد. کل ماجرا همين است.

-                                                                                                                                                         مرشد کفش هايش را در آورد و چهارزانو، چشم در چشم مقابل مرد نشست.

-                                                                                                                                                         -چادرش چه رنگ بود؟

-                                                                                                                                                         - نديدم.

-                                                                                                                                                         -سن و سالش چقدر بود؟

-                                                                                                                                                         -نفهميدم.

-                                                                                                                                                         - قد و بالايش چگونه بود؟

-                                                                                                                                                         -نسنجيدم.

-                                                                                                                                                         -از او غير آز آن دو چشم، ديگر چه به خاطر داري؟

-                                                                                                                                                         -هيچ.

-                                                                                                                                                         - چشم ها درشت نبودند؟

-                                                                                                                                                         - چرا به گمانم.

-                                                                                                                                                         - سیاه نبودند؟

-                                                                                                                                                         - چرا به گمانم.

-                                                                                                                                                         - با مژگاني سياه و بلند.

-                                                                                                                                                         - آري، چنان بود که مي گويي.

-                                                                                                                                                         - پس غم به دل راه مده.

-                                                                                                                                                         - چرا؟

-                                                                                                                                                         - مي شناسمش.

-                                                                                                                                                         - از کجا؟

-                                                                                                                                                         - مشکل حل شدني است.

-                                                                                                                                                         - چگونه؟

-                                                                                                                                                         - با وساطت من.

-                                                                                                                                                         - باورم نمي شود.

-                                                                                                                                                         - چند ماه ديگر باورت مي شود.

-                                                                                                                                                         - تو را به خدا توضيح بده.

-                                                                                                                                                         - آن زن را مي شناسم. مطلقه است. تازه از شوي خود جدا شده، فقط کافيست که تا سر آمدن عده اش تحمل کني و آن گاه او را به عقد خويش درآوري. جلب موافقتش با من.

-                                                                                                                                                         مرد از جا نيم خيز شد و بر زانو نشست. اجازه مي دهي که پايت را ببوسم؟

-                                                                                                                                                         مرشد او را بر زمين نشاند، دست بر شانه اش گذاشت و گفت:

- خجالت بکش مرد! اين کمترين وظيفه در وادي رفاقت است.

ادامه دارد...



۱۳۸٢/٧/٢٤
چشم در برابر چشم

مي خواهم توي چند روز آينده يک داستاني را براتون اين جا بيارم؛ نمي دونم قبلاً خوندينش يا نه. حقيقتش يکي از دوستام يک کتابي بهم داد "داستان کوتاه" بود. اين داستان یکي از داستان هاي اون کتاب است. خودم از اين خوشم آمده بود گفتم اين جا بيارم. شما هم بخونين. يک روز در ميان سعي مي کنم آپ ديت کنم. داستان رو چهار قسمت کردم که وقت کنين بخونين. توي قسمت آخر اسم کتاب و نويسنده و ... کامل خواهم آورد....

الهــــــــــــــــــــــه


قسمت اول: برق نگاه....

 

زيبايي فقط در چشم هاي زن نبود. امٌا آن چه در نگاه اول، مرد را واله کرد، فقط چشم های زن بود.

قد بلند و کشيده، ندام موزون، پوست سفيد و لطيف، صورت خوش ترکيب بيني متناسب و لب و دهان مليح، هيچ کدام توجه مرد را جلب نکرد. فقط برق چشم ها بود که مرد را گرفت. زانوهايش را سست کرد و او را کنار کوچه نشاند.

زن در چشم بهم زدني گذشت و فقط تصوير دو چشم او بود که همچنان در نگاه مرد باقی ماند.

مرد به سختي از چا بلند شد و با زحمت خود را به در خانه مرشد رساند. اين چند قدم انگار دامنه پر نشيب و فراز کوهي بلند بود.

اين زن کجايي بود؟ چرا تا بحال او را نديده بود؟ نه محله،محله نا آشنايي بود و نه خانه، خانه غريبه اي.

طي بيست سال آمد و شد به اين خانه و محله اولين بار بود که اين چشم ها...چشم نبود انگار اين چشم ها، چشمه اي بود که دامن هر رهگذري راتر مي کند.

اکنون مقابل در چوبي و فرسوده خانه مرشد قرار داشت.

طبق معمول هر دو لت در باز بود و خانه را پرده اي ضخيم ازفضاي بيرون جدا مي کرد.

مرد کوبه مردانه در را گرفت و دو سه بار نواخت.

صداي مرشد از داخل خانه بلند شد: بيا تو عزيز! بيست سال است برای ورود به خانه خودت در مي زني.

مرد دستش را بر چهارچوب در تکيه داد، دو پله ورود به هشتي را پشت سر گذاشت و وارد حياط شد.

مرشد با آب پاش از حوض وسط حياط آب برمي داشت، به باغچه ها آب مي داد و گهگاه کف حياط را هم نمدار مي کرد.

مرد سلام کرد و بي خوش و بش به سمت ايوان رفت.

مرشد گفت: باچهل سال سن مثل پيرمرد هاي شصت هفتاد ساله قدم برمي داري.

و وقتي حال و روز غيرعادی مرد را دید، آب پاش را زمين گذاشت، دست هاي خيسش را تکان داد و گفت: نه، مثل هميشه نيستي.

مرد بر لبه ایوان نشست و به بساط سماور و چاي وميوه اي  که مرشد در ایوان چيده  بود، خيره ماند : درست  مي شوم. يک ليوان آب  و چند دقيقه اي اختلاط با تو همه چيز را سامان مي دهد.

مرشد سيني را از روي کاسه سفالي آبي رنگي برداشت و کاسه را دو دستي به دست مرد داد:

-اين هم عرق بيدمشک و يخ. تا نگويي که با هم عرق نخورديم.

مرد کاسه را گرفت، تا نيمه آن را با يک نفس سر کشيد و حرارت دروني اش را با باز دمي عميق بيرون ريخت: سلام بر جگر عطشناک حسين.

مرشد بر لبه ايوان نشست و گفت: خب، حالا بگو که چرا مثل هميشه نيستي.

مرد گفت: هستم. مي شوم.

مرشد گفت: نِستي و نمي شوي. اتفاقي عجيب رخ داده است که در تمام بيست سال گذشته بي شابقه بوده است. من هرگز تو را اين چنين آشفته و نابسامان نديدم. 

مرد گفت: من اگر بخواهم هم هرگز نمي توانم چيزي را از تو پنهان کنم. ولي...

-ولي چي؟

- راستش اول خودم بايد بفهمم که چه بلايي سرم آمده است. خودم را جمع کنم و ذهنم را و دلم را تا ببينم...

- هرچه هست بريز وسط با هم جمع مي کنيم.

- به آدم تيرخورده مي مانم. تير غيب. که آدم نمي فهمد از کجا مي آيد و به کجا مي خورد و با آدم چه مي کند.

مرشد خود را به کنار سماور کشاند: هي که ماجرا را معماتر مي کني.

مرد گفت: من معمايش نمي کنم براي خودم معماست. پيچيده است. من چهل سال بدون زن زندگي کرده ام.بيست سالش را تو که شاهدي. نلغزيده ام. خم به ابرو نياورده ام. به زني چپ نگاه نکرده ام. کرده ام؟

مرشد چاي را پيش روي مرد گذاشت: لازم نيست خودت را به من معرفي کني. بهتر از خودت مي شناسمت. فصه را بگو.

باور مي کني يک جفت چشم مرا اين چنين درمانده کرده باشد.



۱۳۸٢/٧/۱۸
فردا جمعه نيست (۳)

بسم ا...

(به ياد گذشته)

مدتي بود تصميم گرفته‌ بودم صبحها، علي الطلوع بيدار شوم و پياده روي صبحگاهي را آغاز كنم و بعد به سر كار روم. بلاخره فائق شدم و بعد از نماز صبح از خانه بيرون زدم. در مسير رودخانه زاينده‌رود ما بين پل خواجو و سي و سه پل فضاي سبزي است كه همه را به وجد مي‌آورد و هر كه اهل پياده روي و ورزش صبح گاهي باشد، اينجا مي‌آيد.

سال 63 بود كه ديپلم گرفته بودم و منتظر نتايج كنكور. اون موقع نتايج را به اين سرعت در روزنامه‌ها اعلام نمي‌كردند. معمولا دانشگاه شروع مي‌شد و آبان ماه نتايج را مي‌زدند و اواخر ماه به سر كلاس مي‌رفتيم. خرداد ماه بود و با يكي از دوستان تصميم امروز را گرفتيم. چه شوري و حالي داشت. زير پل خواجو آدمهاي خوش ذوق و قريحه آواز مي‌خواندند. صبحهاي جمعه صداي ني‌ به آواز اضافه مي‌شد. قهو‌ه ‌خانه زير سي و سه پل به راه بود. تعداد سحر خيزان زياد بود. گاهي مواقع به ترافيك بر مي‌خورديم. دختر و پسر تو هم مي‌لوليدند. تعداد پيرمردها و پير زنها انگشت شمار بودند و پارك جوانانه بود. يك سال هر روز مي‌رفتيم. با همه آشنا شده بوديم. انگار همه عضو يك خانواده. اگر روزي كسي نمي‌آمد دلواپسش مي‌شديم. اگر كسي جديد مي‌آمد همه زير نظرش داشتيم تا با او خو بگيريم. بعد از اتمام ورزش تازه ساعت هفت و ربع بود كه سوار دوچرخه مي‌شديم و مي‌ر‌فتيم نان تازه مي‌گرفتيم و يك ربع بعدش خانه بوديم. بلاخره كلاسهاي درس من سنگين تر شد و دوستم هم رفت ژاپن. و نرفتم پارك تا ديروز. نزديك بيست سال از آن روزها گذشته، اما انگار ديروز بود. مسير پل خواجو تا سي و سه پل خلوت و طاعون زده شده، هيچ جواني را نمي‌بيني. فقط چند تايي پير مرد و پير زن. زير پل خواجو كسي نمي‌خواند و قهوه خانه سي و سه پل بسته شده. كنار پارك مسافرها خوابيده‌اند و سحر خيزي وجود ندارد. انگار دوران جوانانه تمام شده. به راستي جوانان امروز چه مي‌كنند. يعني جوان نداريم يا همه‌اش خوابند. يا همه چيز برايشان علي‌السويه شده. اما پارك با بيست سال پيش از نظر معماري هيچ تفاوتي نكرده . هيچ چيز تازه اي حتي يك نيمكت به آن اضافه نشده و اين براي ايراني مايه تاسف است، جز براي من كه تمامي خاطرات زنده شد و انگار بيست  سال پيش همين ديروز بود.

مهر...داد

 

 

 

 



۱۳۸٢/٧/۱۳
 

یه مدتي ميشه از اون دوستم پويا مطلب نذاشتم توی بلاگ. راستياتش پويا رفته شهرستان واسه دانشگاه و من بهش دسترسی ندارم. ولي حالا اين آخرين چيزي که من فعلاً ازش دارم رو بخونين. به نظرم یه ذره سخت بود ...تا دیگه حالا نظر شما چي باشه...

 


 

از کنار هم مي گذريم

در تو چيزي فروريخت

درمن...

شکل گرفت

هزاران کودکانه مهر ازپوست داغم آفتاب شدند

ازنثار-عشق را مي خواهم

از نمناکي خاکت

سياه پوشيدم

و به تفاهم با مرگ

دور نمايي را نقش بستم

چشمانم سوخت

کسی عکس گرفت

زندگي و مرگ، پشت به هم ايستاده اند

تنگ هم

صدا مي زني...که با مني

از استقامت است که از پس تبلورت در آدميزادي

به همين نزديکي

دوباره جاودانه ام به پوسته پر ترک عشق

تو

در ، او

دوباره متولد مي شوي

و من نطفه خشکيده ات را باز پست مي دهم

که خواسته اي؛ باز بي حساب شويم.

دروغ گفتم تو آن قدر ها هم باران را دوست نداشتي

اما

چه خوب!

گاهي

در اشتباه حضور او-ژاله- را صدا زدی!

جوابت را نمي دهم

مي روم هر جايي که باران ببارد

با آن ليوان و پنجره

اين سو من کاملم.

من مي دانم که تو از دانستن "همه چيز" است که مرده اي

او نمي داند

که چه پير مي شوي و سخت

وقتي همه چيز را مي داني باز هم به زندگي بنشيني

چه سماجتي؟

نه

تو را تصادفي برد، من مي دانم

هيچ چيز تصادفي نيست

تا من "او" را نبينم در اشک و اندوه و افيون

ته وجودم زل بزند،

یخ کنم.

تا بگويد:

"اذيتت کردم"

-تو فقط گريه کردي.

چه تلخم، تنهام؛ تو را کمم ولي تمامم و تاب و توان پر از اندازه!

چه زيبا شده!

از ورم عاطفه

تو را حمل مي کند

که بر زمين بزايدت، از نو شوي.

نا مه ات که مي آيد

دير،

که انگار از کنار مردگان

مطمئن مي شوم که،

مرده ات مال من است.

از خودم مي ترسم

مي ترسم از خودم

یي عشق همه ما نعش کشيم

و کسي چه مي داند...

 

باران نمي بارد

لجبازي نمي کنم

مي آيم....که بر گورت باشم

او هم مي رسد

کمي دير تر

چون جايش گذاشته ام؛

کمي دور تر!

 

 

پـــــــــــــــــــــــــــــويا

خرداد هشتادو دو

 

 

 

 

 

 

 



۱۳۸٢/٧/۱۳
آزادی

                                                                                                                                  

ديروز از کرمان آمدم. اول مسافرت هنوز قطار راه نيفتاده بود ديدم چمدانم جه مانده خونه،

و حالا که سفرمان تمام شده ، فهميدم آدم هر دفعه چقدر بار اضافي با خودش مي بره...

فهميدم آدم کلاً تو زندگي چقدر بيخودي تعلقا تش رو زياد مي کنه...با وجودي که خيلي هاشون ارزشش رو ندارن.

آدم...رسته باش ..رها باش ...فقط خودت باش...

ولي اگه اين چمدانم جا نمي ماند هيچ وقت فکر نمي کردم بدون وسيله هم ميشه مسافرت رفت...و خيلي آسون تر هم تازه زندگي کرد...خدايا واسه همه درسهايي که به ما مي دي ازت ممنونم. و ازت مي خوام کمکم کني همه اشون رو کامل ياد بگيرم؛ و شاگرد خوب کلاست باشم.

 

الهه



۱۳۸٢/٧/٩
...زود دير مي شود

زندگي همه اش تصميم گيريه. بين رفتن به جايي و نرفتن؛ کردن يه کاري و نکردن؛ بين خواستن يه چيز و نخواستن...و همه اش انتخاب کردن . و هميشه هم آسون نيست که همون کاري رو بکنی که بايد مي کردي. خيلي وقت ها واسه يک تصميم يک عالمه فکر مي کني تا کار خوبه رو بکني و درست همون وقتي که راه برگشت نداري فکر مي کنی کاشکی...

اميدوارم هيچ وقت اين جوري نشيد .اون وقتي که ديگه احساس مي کنی ديرشده...

 

حرف هاي ما هنوز نا تمام...

 تا نگاه مي کني

                   وقت رفتن است

باز هم همان حکايت هميشگي!

پيش از آن که با خبر شوي

لحظه عزيمت تو ناگزير مي شود

آی...

ای دريغ و حسرت هميشگي

 

 

ناگهان چقدر زود دير مي شود!

"از آيينه هاي ناگهان قيصر امين پور"

الهه



۱۳۸٢/٧/٤
فردا جمعه نيست (۲)

بسم ا...

(يادداشتهاي سفر حج)

 

 

۱. مقدمه، اگر بخواهم در باره سفر زيارتي و ارزشمند مدينه منوره و مكه مكرمه و همچنين از حج بنويسم، بايد بگويم دكتر شريعتي حق مطلب را ادا كرده (با زيبايي تمام) و فقط بايد توصيه كنم كه حج او را بخوانيد.

۲. غروب آفتاب ، بي شك اولين بار بود كه ديدم غروب آفتاب، به آخر نمي‌رسيد و تمام نمي‌شد. و مثل پوستري بود كه به پنجره هواپيما چسبانده شده و تكان نمي‌خورد. انگار زمان در بالاي افق و آسمان ايران ايستاد تا به يك چشم بهم زدن ما آنجا باشيم.

۳. تاخير، تاخير 23 ساعته ما تاريخي شد و فردايش در اخبار تلويزيوني اعلام گرديد. ببينيد با ما چه مي‌كنند. ولي بهر حال ما رسيديم.

۴. گريه زائر ، از پلكان هواپيما پياده مي‌شدم كه زائري ديدم در محوطه باند فرودگاه مدينه گريه مي‌كند و دستها را بالا برده و شكر مي‌كند. آن روز نفهميدم ماجرا از چه قرار است.

۵. سيل جمعيت ، نماز صبح در مسجد النبي عظمت و شكوهي دارد كه برايم باور نكردني بود. ساعت 4 و 35 دقيقه صبح، سيل جمعيت مدينه به سوي بزرگترين مسجد دنيا سرازير مي‌شد تا حلول صبح را سپاسگزار باشند و روز جديد را با بسم ا... آغاز كنند. هر چند ستونهاي مسجد گواهي چهار دوره گسترش و توسعه را مي‌دهد اما شايد مسجد النبي، روزي مدينه را در بر گيرد. جمعيت صبح را در نماز مغرب هم نديدم.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

۶. محو تاريخ، كوههاي احد، قتلگاه حمزه،  مسجد ذوالقبلتين، ساختمانهاي قديمي مسجد فاطمه، مسجد سلمان، مسجد علي، مسجد  عمر هر يك با انبوهي از خاطرات و داستانها و تاريخ اسلام رو به نابودي است. شايد سفر بعدي آنها را نبينم.

۷. حج قبل از حج ، مسجد قبا در يكي از مدرن ترين خيابانهاي مدينه امروزي واقع شده و يكي از اولين مساجد اسلام مي‌باشد. نماي زيباي آن از ياد نرفتني است. مي‌گويند دو ركعت نماز در مسجد قبا ثواب يك حج را دارد.

۸. هلال ماه نو،  من به ديدن ماه در اولين روز ماه قمري اعتقاد دارم. برايم ميسر شد و صحنه‌اي در ذهنم نقش بست كه هرگز از ياد نمي‌برم. ديدن روز اول هلال ماه در روز اول ماه آنهم ماه رجب بر بالاي سر گنبد سبز رنگ حرم پيغمبر. اي كاش كسي برايم آن را نقاشي كند.

۹. تك كبوتر،  در مسجد النبي كبوتر نديدم. چرا اين موضوع برايم جالب بود، براي اينكه كنار پنجره اتاقم نزديك مسجد النبي، كبوتري تنها زندگي مي‌كرد و من بياد كبوتران حرم امام رضا افتادم.

۱۰. اقتصاد، پول ايراني رسمي تر از ريال عربستان است حتي در بين زائران لبناني، سوري و مالزيايي. حداقل دستمزد كارگر بيش از ايران است و قيمت خانه و آپارتمان مفت. هيچ بهانه‌اي براي زندگي در كنار پيغمبر و خدا نيست.

۱۱. آنها، جالب بود آنها (...)در مدينه و مكه، شهر پيغمبر و خدا جايگاهي ندارند. و بايد سر به زير راه بروند. در عوض در هتل‌ها و اتاقهاي سه در چهار اجاره‌اي همان نوع حكومت ايراني خود را مي‌كردند.

۱۲. اذان ، نماز، اذان ، نماز ... مهمترين قسمت زندگي مردم آنجاست. پنج وعده نماز يوميه سر وقت،  و بدنبالش تعطيلي كار و كسب. ما چه مسلمانهايي هستيم؟

۱۳. جستجو، در مدينه خبري از سيگار ، كامپيوتر و اينترنت نبود. ولي تمايلم به جستجو براي اين چيزها هم كم بود.

۱۴. قبرستان بقيع،  به چهار امام ما ظلم شده و خيلي ساده در قبرستان بقيع دفن شده‌اند بدون هيچ گونه نشاني.. تفاوتي ميان آنها و دهها هزار نفر مدفون شده در آنجا نيست. اينجا محل تجمع شيعيان است. راستي تمامي كبوتران مدينه در آنجا جمع بودند.

۱۵.     محمد، راست مي‌گويم دلم واقعا هواي ديدن فيلم محمد را كرده، اي كاش مي‌شد الان ديد (سه روز بعد از برگشتن، فيلم را اجاره كردم و ديدم. خيلي چسبيد. همانجايي بودم كه نشان مي‌داد انگار 15 قرن پيش من هم آنجا بودم.

۱۶.     مسجد بزرگ است اما كوچك،  مسجد النبي بزرگترين و مدرنترين مسجد دنياست و جمعيت در آنجا بي‌نظير ولي هر كسي كه آمده باشد به مدينه را خيلي راحت مي‌تواني پيدا كني. من دوست و آشناي قديمي زياد ديدم. ساخت ابنيه و تاسيسات آن توسط اسپانيائيها صورت گرفته كه ديدن آن را براي دانشجويان معماري مفيد مي‌دانم.

 

1.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

۱۷.كفشهايم،  يك روز نماز ظهر مي‌خواندم، ساعت يك و نيم بود. وقتي نمازم تمام شد ديدم پرده‌ها نصب شده و من در قسمت زنانه قرار گرفته بودم و كفشهايم در مردانه جا مانده بود.

۱۸. زيارت حرم، من اعتقاد داشتم دوري و نزديكي به حرم پيامبر فرقي نمي‌كند، مهم راز و نياز است و حاجت خواستن، مهم نيست در ابتداي مسجد بايستي يا در كنار ستون حنانه، يا در جلوي ضريح. بعد به اين نتيجه رسيدم اگر در بين جماعتي باشم و سخنراني، آماده شنيدن باشد و تو در دور بايستي و در دلت با او حرف بزني و يا جلو بروي صدايت را خودت بشنوي با اينكه در يك قدمي او باشي و دستش را بگيري و كنار گوشش حرف بزني خيلي فرق دارد. مسلما رساندن خودت به او با آن همه جمعيت حتما براي او جذابيتي دارد و بنابراين حرفهايت را بهتر و عاشقانه تر گوش مي‌دهد بنابراين تصميم گرفتم فشار جمعيت را تحمل كنم و خودم را به ضريح برسانم. انشاا... قبول كند.

۱۹. خداحافظي، زمان رفتن از مدينه رسيده بود و خداحافظي نكردم تا فاصله رفتن از مدينه و باز آمدن به مدينه، كمتر باشد

۲۰. مهمترين لحظه زندگي، مهمترين اتفاق در زندگيم افتاد. مهمترين لحظه زندگي‌ام، و آن،  ديدن كعبه بود. آرام آرام وارد مسجد الحرام شديم، نفسها حبس، ضربان قلب تند شده بود. از دور نماي كوچكي از قسمتي از كعبه پيدا بود. وقتي به صحن رسيديم و نماي كامل كعبه را ديدم، بزرگي آن به اندازه بزرگترين برج برايم تداعي شد. پاهايم لرزيد، ناي ايستادن نداشتم. عظمت را حس كردم و به سجده افتادم. ولي غريبي را حس نكردم.

مهر.....داد

 

 



۱۳۸٢/٧/۱
اينم برای شروع مدرسه...

یه ترم دیگه بازم شروع شد و این دفعه زودتر از هر سال...

پارسال یادمه این قدر بی حوصله شروع کردم که حتی روز اول هم به زور رفتم سر کلاس و این مسئله هیچ تاثیری نداشت مگر این که تا آخر ترم حتی یک روز هم با شوق از در خونه به قصد دانشگاه نرفتم بیرون...

ولی امسال به خودم قول دادم که خوب شروع کنم. می دونم یه شروع خوب هیچ تضمینی نیست برای رسیدن به یه نتیجه خوب ولی شرط لازمی است برای اون...پس حالا امسال مصمم تر از همیشه بسم الله گفتم و رفتم سر کلاس امیدوارم همه شما هم اگه دانشجویید یا دانش پژوهید یا دانش آموزید یا اصلا هر چی هستید ولی اول مهر براتون یه شروع بوده، خوب شروع کرده باشید ، پیروز باشید و مؤید...

الهه