۱۳۸٧/۱۱/۱٤
شیکاگو

پیش نوشت: اول از همه از همه دوستای وبلاگی و غیروبلاگی معذرت می خوام که این روزها اصلاً‌ وقت نکردم به کسی سر بزنم یا اگه سر زدم وقت نشده کامنت بدم. به زودی برمی گردم.

سه شنبه گذشته رفتیم شیکاگو. کاری که شاید خیلی هم طبیعی به نظر نمی رسید، بخاطر اینکه ما از کالیفرنیا که توی چله زمستون دمای هوا حدود ٢۵ درجه سانتی گراد بود رفتیم شیکاگو و اون روز هوا با وجودی که مثلاً‌خوب بود کلی زیر صفر بود.و با بادی که می آمد سرد تر هم احساس میشه. شیکاگو توی امریکا به Windy City معروف ه.

شیکاگو گفته میشه یکی از قشنگ ترین downtown های امریکایی رو داره. ما مستقیم رفتیم downtown،‌ و خیابان میشیگان که یه خیابان بزرگ شمالی جنوبی ه این قسمت به  the magnificent mile معروف ه. کلی آسمان خراش داره. مرکز برخی شبکه های تلویزیونی و رادیویی تو این خیابون هستش و جالبش اینه که دیوارهای شیشه ای دارند و استودیوی پخش این شبکه ها از توی خیابون قابل دیدن ه. و بعضی ها صداشون هم بیرون پخش میشه.

در قسمت شمالی خیابون میشیگان میلینیم پارک که تویش یه لوبیای گنده ی صیقلی هستش که من هر کس رو دیدم رفته شیکاگو باهاش عکس گرفته که چیز جالبی ه و قشنگ ه.

 

در قسمت جنوبی پر از مغازه و مرکز تجاری ه. و یه ساختمون به اسم برج آب در جنوبی ترین قسمت های خیابون وجود داره که در آتش سوزی بزرگ سال  ١٨٧١ شیکاگو سالم مونده و در اصل ساختمون آتش نشانی بوده.

دو تا ساختمون بلند هم هستش که میشه از بالاشون شیکاگو رو دید. یکی John Hancock Center و یکی دیگهSears Tower که ما چون هوا ابری بود بالای هیچ کدوم نرفتیم. اون روز سر برجها توی ابر بود و معلوم نبود تا کجا پیش رفتند ولی عظمتی بود.

بعدش هم یکی دیگه از دوستای دوران لیسانس رو دیدم و کلی ذوق کردم.

کلاً‌ شیکاگو رو توی نگاه اول خیلی دوست نداشتم چون پر از ساختمون بلند بود فکر کردم آدم دلش می گیره، ولی بعد که توی خیابون های رودخونه دار و پل هاش قدم زدم فکر کردم آدم می تونه دوستش داشته باشه.

سفرنامه ام از لس آنجلس و سان فرانسیسکو ادامه داره...

الهه

آخرین روز سفر

١۴ بهمن ١٣٨٧ ١١:٣۶ شب به وقت سن دیگو