۱۳۸٧/۱۱/۱٧
لس آنجلس

روزی که از شیکاگو برگشتیم سن دیگو بررسی کردیم که کجا بریم و چی کار کنیم بین ایرواین و دیدن دوستان و گشتن توی سن دیگو و دیدن لس آنجلس بالاخره تصمیم گرفتیم بریم لس آنجلس. و بین قطار و اتوبوس و قایق بنا به دلایل مختلف اتوبوس رو انتخاب کردیم. صبح زود با اتوبوس راه افتادیم و حدود 2 ساعت راه بود تا لس آنجلس. جایی که اتوبوس ما رو پیاده کرد جایی شبیه ترمینال جنوب تهران و شاید چندین برابر بدتر بود. من و پوآن خیابون رو مستقیم گرفتیم به سمت بالا. خیلی جای وحشتناکی بود ، جوری که من فکر می کردم من اگر از اونجا عکس بگیرم و به کسی نشون بدم کسی باورش نمیشه عکس توی امریکاس. از قسمت های خلوت تر و وحشتناک تر خیابون که گذشتیم مغازه ها و کافه ها شروع شد. مغازه های لباس فروشی در حد بنجل ترین چیزی که ممکنه کسی تصور کنه، و کافه ها وحشتناک ترین شکلی که من تو مخیله ام می گنجید. دلم می خواست یه جورهایی فرار کنم. مطمئن بودم ما بدترین جای شهر وارد شدیم. یه جا روی تابلو نوشته بود بخاطر اینکه مدرسه نزدیک ه ارتکاب جرم ممنوع" من مونده بودم مگه جایی ارتکاب جرم آزاده که حالا اینجا ممنوع باشه... باز به راهمون ادامه دادیم، طلا فروشی ها شروع شد، مثل بازار طلا فروشی بد داشت ممکن بود چیز خوب هم تویش پیدا بشه. کمی بالاتر اوضاع خیلی بهترشد. ساختمان های بلند پیدا بود و می شد حدس زد که اونجا مرکز شهر باشه.macy's plaza رو که دیدم خیالم راحت شد. به پوآن می گفتم این خیابون هفتم مثل ولی عصر تهران بود. از چه جای بدی شروع شد، به چه جای خوبی رسید.از اونجا به بعد درست شروع کردیم به گشتن.

یه مینی بوس هایی بود به اسم Dash که هر بار آدم سوار میشد 25 سنت می داد و تقریباً نزدیک همه دیدنی های توریستی لس آنجلس ایستگاه داشت. ما هم سه بار Dash سوار شدیم و کنسرت هال والت دیزنی، توکیو کوچک، شهرچینی ها، کلیسای معروف لس آنجلس، خانه پیکو، و چندتا ساختمون مهم دیگه رو دیدیم. لس آنجلس شهر خیلی بزرگ و شلوغی ه. دومین شهر پرجمعیت امریکاس و مردم تویش همه عجله داشتند.

وسایل نقلیه عمومی به نسبت زیاد بود. و مردم هم تقریباً زیاد استفاده می کردند. (مترو رپید (یه اتوبوسهایی بود) و مترو نسبتاً شلوغ بود.

خیلی وقت نداشتیم می خواستیم عصر برگردیم سن دیگو، به همین خاطر تصمیم گرفتیم فقط بریم هالیوود. با مترو رفتیم هالیوود(Hollywood/Highland)، یه بلوار بزرگ، که اون قسمتی که ما دیدیم Walk of the fame، توی پیاده رویش روی زمین پر از عکس ستاره بود و توی هر ستاره یه اسم نوشته شده بود و یه علامت بود. اسم ها اسم ستاره های هالیوودی بود و علامت نشون میداد که این آدم بازیگر بوده یا خواننده یا.... از یه جایی تپه هالیوود که نوشته رویش هالیوود معلوم بود و اونجا کلی شلوغ بود و همه وایساده بودند عکس بگیرند.Kodak Theatre و Grauman's Chinese Theatre هم همون نزدیکی بود. کلاً یه بلوار شلوغ و پر تب و تاب بود، انگار آدم وسط یه جریانی واقع شده، که حسش برام جالب بود. دوباره با مترو برگشتیم و دوباره پیاده خیابون هفتم رو رفتیم تا به ترمینال اتوبوس برسیم ، و دوباره همون محله وحشتناک.

من بعداً متوجه شدیم اونجا چه محله خطرناکی بوده و اینجوری که پوآن گفت همون جا بود که در زمان بوش پدر یه سیاه امریکایی رو اونجا کتک زدند و ماجراهای بعدی اون که سیاه ها توی امریکا داشتند. و اونجا همیشه محله وحشتناکی بوده!!

الهه

آیندهوون