۱۳۸٢/٧/۱۳
آزادی

                                                                                                                                  

ديروز از کرمان آمدم. اول مسافرت هنوز قطار راه نيفتاده بود ديدم چمدانم جه مانده خونه،

و حالا که سفرمان تمام شده ، فهميدم آدم هر دفعه چقدر بار اضافي با خودش مي بره...

فهميدم آدم کلاً تو زندگي چقدر بيخودي تعلقا تش رو زياد مي کنه...با وجودي که خيلي هاشون ارزشش رو ندارن.

آدم...رسته باش ..رها باش ...فقط خودت باش...

ولي اگه اين چمدانم جا نمي ماند هيچ وقت فکر نمي کردم بدون وسيله هم ميشه مسافرت رفت...و خيلي آسون تر هم تازه زندگي کرد...خدايا واسه همه درسهايي که به ما مي دي ازت ممنونم. و ازت مي خوام کمکم کني همه اشون رو کامل ياد بگيرم؛ و شاگرد خوب کلاست باشم.

 

الهه