۱۳٩۳/٤/٢٦
اهمیت

چند تا مورد این چند روز پیش اومده که دوست داشتم اینجا بنویسمشون. از آخر شروع می کنم شاید به اول رسیدم.

هفته ی گذشته مامانم رو بخاطر ورم پاش بردم دکتر. ورم پای مامانم چیزی ه که دقیقاً 6 سال پیش وقتی برای فارغ التحصیلی فوقم مامانم اینها اومدن نروژ ایجاد شد و همین طور موندگار شد. رفتیم دکتر و پیشنهاد داد بریم پودیاتری. امروز وقتمون تو پودیاتری (پودوتراپی) بود صبح رفتیم و متخصص پا دقیقاً 55 دقیقه سرفرصت با دقت با مامانم صحبت کرد، از شکایت هاش از اینکه چه مشکلاتی داره؛ دیابتش چطوری تحت کنترل ه، ... پای مامانم رو به دقت معاینه کرد دو تا تست از مامانم گرفت برای چک کردن اینکه هر نقطه از کف پا چقدر حس داره، و تست تشخیص نوسان با دیاپازون که بتونه بفهمه حفظ تعادل برای مامانم چطوری ه. از مامانم خواست چندین بار آروم و تند راه بره... بعد از همه این حرف ها پایش رو اسکن کرد و گفت چه کمکی می تونه بکنه و چه کاری کار اون نیست....

تو همه ی این مدت من به این فکر می کردم که یه جامعه برای اینکه اینی که هست باشه، چقدر باید زیرساخت داشته باشه. مدارکی که از این متخصص پا به دیوار آویزون بود از دانشگاهی از شهرمون بود که شبیه دانشگاه علمی کاربردی خودمون ه.  و من فکر می کردم چقدر جایگاه یه فارغ التحصیل اینجا با یه نفر مشابهی تو ایران متفاوت ه. 

اگه من تو این کشورها (هلند، نروژ، ...) اینهمه آدم پیر، ناتوان، کم توان، و بچه تو خیابون آدم می بینه، این علتش تنها این نیست که اینها خیلی پیر و ناتوان و بچه دارن، واسه اینه که همه آدم ها بسته به شرایطشون حق و امکانات مناسبی برای حضور در جامعه براشون هست. 

خیلی دردم آمد وقتی گفت کسی که دیابت داره اینجا حداقل سالی یکبار می ره پیش متخصص پا تا این تست ها ازش گرفته بشه ، به پای بابام فکر می کردم که مدت کمی نیست هی می گه حسی نداره و هیچ کسی کاری نکرده جز اینکه بگن برای دیابت ه. 

پرسیدم باید چه کار کنم و آدرس گرفتم... من ممکن ه حداکثر بتونم برای مامانم و بابام کاری بکنم ولی تکلیف اون همه آدم تو ایران چی میشه... کی ما قرار این زیرساخت ها رو داشته باشیم؟ کی این چیزها که اینجا این قدر نرمال و حداقل محسوب میشه قرار تو همه شهر های ایران اینقدر در دسترس باشه... آیا من همچین روزی رو می بینم ؟

دغدغه ام فقط ایران نیست... هر جایی فرقی نداره... کی می خواد خیلی فرقی نکنه که کجا هستیم... همه چی باشه؟!

بقیه ی چیزها باشه برای بعد...

تو شب های عزیز التماس دعا.

الهه

پر اندیشه، و هنوز امیدوار