۱۳۸٤/۱٠/۱٧
فرزندم مُرده!

کاش بودی و روزی هزار بار از سر تنفر نبودنت را تمنا می کردم؛ کاش بودی تا هزار بار بر سرت بکوبم و بگویم تو بزرگترین اشتباه زندگی منی. کاش هیچ وقت به دنیایت نمی آوردم! کاش بودی و با حرص چنان محکم از چپ و راست سیلی ات می زدم که اگر جرأت داری یک بار دیگر دروغ بگو! دروغ هایی که هیچ گاه باور نمی کردم و این عجز تو را به سخره می نشستم. کاش بودی تا یک دل سیر در چشمانت زل زل نگاه می کردم و مرگت را دوباره، سه باره و هزار باره هر لحظه آرزو می کردم ....
ولی حیف که سال هاست من نا کامم و تو مرده ای!

الهه
پانزدهم دی ماه 1384